For a decade

FOR A DECADE

03-31-13

                                                                                                                                  

                                                                                                                                   

 It has been exactly a decade since he gave this to her.

A decade..

the years.. the months.. the weeks.. the days.. the hours.. 

She can still recall the exact moment, and the place... and the time.

   She can still recall how strong her heart shouted with much bliss.. 

        how fast her pulse went..

            how cold her feet were..

                ans simply... how happy she was..

This book was something she would keep as an only treasure from someone that she

       cannot grasp, 

          cannot hold,

             cannot own, 

                cannot see,

                   cannot feel.. 

Since then,

  she hid under her lonely emotions. She tried hard not to show how broken she was for letting him go just like that without even letting him know how much.. 

     how much she concealed her pains and joys..

          how earnestly she waits for texts or calls that she knew won't come..

                                                    for letters that she knew will never be written..

                                                    for everything that only existed in her wildest dreams..

A decade..

of keeping the silent  vow 
      that she will never give her self and whole being to any man other than him,
      that she will always pray for his happiness even if the price is her own loneliness, 
      that she will never be a hindrance to his hopes and dreams,
     
and that no matter what happens and how much it may cost, 

        she will remember him 

               and that every bit of those lucid memories she had with him when they were still high         school classmates and those borrowed hours from his ever-busy schedules during their collegiate years will never be  forgotten.. never. 

   Only time will tell what really went wrong..and why he let her die..just like that..

   Maybe another decade will explain to her why, after the searing pain of waiting, words were never said and truths were never heard.

 For now, she is mastering the art of accepting the beautiful fact that God made her meet him so she can appreciate the beauty of loving without expecting anything in return.

For now, she is contented with the illusion that after all these years, he solely belongs to her because of one reason: they are still under the same sky.

A decade..

the years.. the months.. the weeks.. the days.. the hours.. She withstood it all. 

P.S. Thank You for a decade of  memories. 

Dear pope, i understand you. Thank You.

Dear Brothers,

I have convoked you to this Consistory, not only for the three canonizations, but also to communicate to you a decision of great importance for the life of the Church.

After having repeatedly examined my conscience before God, I have come to the certainty that my strengths, due to an advanced age, are no longer suited to an adequate exercise of the Petrine ministry.

I am well aware that this ministry, due to its essential spiritual nature, must be carried out not only with words and deeds, but no less with prayer and suffering.

However, in today’s world, subject to so many rapid changes and shaken by questions of deep relevance for the life of faith, in order to govern the bark of Saint Peter and proclaim the Gospel, both strength of mind and body are necessary, strength which in the last few months, has deteriorated in me to the extent that I have had to recognize my incapacity to adequately fulfil the ministry entrusted to me.

For this reason, and well aware of the seriousness of this act, with full freedom I declare that I renounce the ministry of Bishop of Rome, Successor of Saint Peter entrusted to me by the Cardinals on 19 April 2005, in such a way, that as from 28 February 2013, at 20:00 hours, the See of Rome, the See of Saint Peter, will be vacant and a Conclave to elect the new Supreme Pontiff will have to be convoked by those whose competence it is.

Dear Brothers, I thank you most sincerely for all the love and work with which you have supported me in my ministry and I ask pardon for all my defects.

And now, let us entrust the Holy Church to the care of Our Supreme Pastor, Our Lord Jesus Christ, and implore his holy Mother Mary, so that she may assist the Cardinal Fathers with her maternal solicitude, in electing a new Supreme Pontiff. With regard to myself, I wish to also devotedly serve the Holy Church of God in the future through a life dedicated to prayer.

From the Vatican, 10 February 2013

BENEDICTUS PP XVI

from: http://en.wikipedia.org/wiki/Pope_Benedict_XVI

I'll wait until there's nothing left to wait for.

I had something in my life that was beautiful and true, and that isn't something you get over.

I guess that things happen precisely the way they were meant to.

It hurts like hell, man. But no, there's nothing to regret. I loved her as much as I could and I was loved just as much in return. And that's more than most people can say at the end. 

I knew that " i miss you" was a long way from "i love you," which were the three words I wanted to read. But if this was all our relationship had become, then so be it. I would take whatever I could get.

--fave quotes of mine from Vince O. Teves

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

The ever-resilient mind said one day, "why bother clinging to? "
The ever-hoping heart replied, "why forget?"


I could have used my ever-resilient mind to overcome those scary thoughts from my ancient what-ifs.
I could have used my ever-hoping heart to embrace the meek yet hurtful reality that indeed, there are things I can no longer change. 
Not now, not ever. I could have used me instead.

Me...The "me"  who deceives abstract emotions with the concretely convenient ones. 

The "me" who shakes the stagnant euphoria that no man would endure. 

The "me" who clings to be understood. 
...Yes, I just wanted to be understood. 








But then, no one.
              nobody
              not even you....

             dared trying to..

OFF TO SLUMBER LAND! :) AND MY TICKLE BUDDY!

ISN'T IT NICE TO SEE THAT DESPITE THE HUGE DIFFERENCE, CONNECTION IS STILL POSSIBLE. :)

white flag

I guess it kinda sucks to reside with your ephemeral courage that every inch of “may-it-be” from the abyss of your not-so-tough sentiment would push you to hope… and hope… and hope…

You were like…

…every damn song from your lists make you wanna live for one more day…

You were like…

…living in a fantasy, or a love story made for one…

You were like…

…being mum about how you effin’ feel for that one person who sees nothing but your flaws…

You were like…

…the epitome of utmost sacrifice yet you still don’t want to raise the white flag.

… I don’t know what to feel anymore. It’s so effin’ hard to live in your memories. You did not see my worth then. Should I be surprise to know that I still don’t matter to you now?

P.S. 

worry not. my ten years of lunacy will soon end.

till then

How can you teach yourself not to look back at the past? 

How can you say to yourself it's over? 

How do you bid goodbye to those memories when in reality, you just can't... and perhaps you never can. 

You were just a fraction of my lifetime. 

A mere memory. 

You were less than a visitor from my ever-changing life. 

You were just someone i met along the way. 

Now, until now, I just can't figure out why you are still the biggest loss of my life.

I don't think you have the slightest idea how you turned my world upside-down. how you turned my nights uneasy and my days almost as bitter as my tears.

I don't think you have still have the memory of those days when i was your only fan, your silent fan. That whatever you do, I was silently with you.

a decade had passed. Yet the memory of your bashful eyes hiding in those glasses still haunt me. 

a decade had passed. Yet the memory of that uncertain smile still weaken me.

Someday, you'll find me beside you. 

you'll find me looking at you.

And when that time comes, you will feel how much you were loved all these years. how much someone has been longing to make you happy. to be really happy.

i am sorry i was not there to clear things out. I am sorry i was not able to defend myself to rampant lies that pulled us apart. i am sorry for not telling you how it hurts to see you go on with your life without sharing your emotions with me. But never was there a day I did not think of you. Never was there a day I did not close my eyes and dig my mind to see your picture. Never. never was there a day I did not try to find you.....

You who find anime and manga amusing. 

You who find science and math combine are God's greatest mystery. 

You who find  harry potter the most likable character ever made.

You who find music the purest escape to life's excruciating pains.

you who decided that somewhere, somehow Life still has to go on. 

Maybe I am just a fraction of your memory. A visitor of your life. A friend from the past...and you know what? I can still stay that way. everyday i am earnestly praying that you find happiness, even if happiness is not me. 

till then.

Pagtakas. Pag-iwas. Paglaya

Naisip mo na rin bang magpakamatay?

Naitanong mo na ba sa sarili mo kung masakit nga ba sa lalamunan ang Muriatic Acid? O kung lalawit nga ba ang dila mo sa paghigpit ng lubid? Maganda ka pa kayang tingnan sa iyong kabaong kung sakaling pagtihulog sa ika-pitong palapag ang makababasag ng bungo mo? O di kaya’y bigyang tuldok ng balang kriminal ang pintig ng iyong puso?

Aray! Kaysakit nga siguro. Pero ano ba naman ang sakit ng mga paraang ito kumpara sa pait at pighati sa loob ng mundong ginagalawan mo.

Ilang segundo…

Ilang minuto…

pagkatapos…

blanko.

Pagtakas. Pag-iwas. Paglaya.

Sino nga ba ang ayaw lumaya? Ang pagtakas ang pinakamainam na estado matapos ang dagok at sakit na damdam ng pagkatao. Ang pag-iwas sa ibinabatong putik ay sadyang mainam din na paraan. Ang paglaya mula sa walang katulad na pait ng luha ang hangad ng bawat nilalang. Saad nga ng isang awit ng bayan, “Ibon mang may layang lumipad, kulungin mo at umiiyak”…

Siyanga.

Sa tindi ng dahas ng mapag-imbot mong paligid, nunukal ng kusa sa puso mo ang kagustuhang makaalpas. Ang kaibuturan ng puso, kapag pumalaot sa pinakamalamig na lungkot ay kayang magnais na huminto sa pagtibok. At sa puntong ito magsisimula ang pagwawakas ng iyong pag-iral ngunit siyang magiging dahilan ng walang hanggang hirap ng kalooban ng iyong mga iiwanan.

Sabi nila, ang buhay ay isang gulong. Minsan masaya, minsan malungkot. Ang ilan nama’y naniniwalang ang buhay ay parang rosaryong kay haba at puno ng misteryo. Samantalang ang ila’y tila naniniwalang ang buhay ay nakabatay sa awa ng Poong dinadasalan mo.

Makailang beses mong nilabanan ang dyablo ng iyong nakaraan. Ilang ulit kang nagpumiglas na huwag masaling ng kirot at pagdaramdam. Umalpas ka at pumiglas ngunit wala ng natitirang lakas. Hinugot at inubos na ng kawalan pati na ang huli mong pahimakas.

Ang pagkitil ay labag sa mata ng Diyos ayon sa ikalimang utos. Ngunit ang masakit na paghamon sa iyong katinuan ng tila-impyernong mundo mo ang siyang unang hakbang tungo sa inaakalang panandaliang pagtakas. Sa pagkagapos ng bisig sa tanikalang masakit, nunuot sa iyong katauhan ang katagang “Tama na. Ayoko na. Nais ko ng lumaya.” Malilimot ng katiting na konsensya ang katwirang eklesyal na nagsasabing sa “mainit na pugon” magpapatuloy ang iyong kalbaryo. Malilimot ng pira-pirasong puso ang katwirang mayroon pa… mayroon pang pag-asa…

At sa huli, sa marmol mong lapida na sinlamig ng bawat gabing pagluha ng iyong Ama masusulat ang dalawang petsang ikaw at ikaw lamang ang may akda. Mauukit ang petsa ng iyong unang pagngiti sa Haring araw at ang huling pagpikit sa gimbal na liwanag. At sa pagitan ng dalawang petsang iyon ay ang isang maliit na guhit na piping saksi sa buhay na minsan mong itinangi.

Pagtakas. Pag-iwas. Paglaya

Ang paraan ay marami ngunit ang hantunga’y mananatili.

pain

Void.

Reluctance.

Afraid.

Excruciating.

Throbbing.

Breaking.

Abyss.

Pieces.

Empty.

Reprieve me.

Pain.

Console me.

LUNA

She wonders about stars so little

And the moon so alone

And at daytime she looked again

Then, right then she sees no more

She sings, and oh she smiles

She cuddles her breath

And wave, and sigh

The flowers she weave

In the tears she keep… slowly…gently…died

There, oh the moon, it speaks to her

Like a father gently dying at ease

Look! Its face tremble and grieve

Because she, she lost forever..And gone

Her identity she locks in peace

There, the smiles mock the fear

There, the calmness takes the tear

Her sanity…she left in abyss

Goodbye oh moon, her only friend

The serenity of dusk will set you free

Above! There in heaven, she will be

Cuddling the dawn, seek another she…very soon.

yo soy

Yo soy el cielo que está cambiando su tonalidad. Yo soy el lienzo que está besando el nuevo pincel. Sin embargo,? Yo soy Napoleón, que no conoce de Waterloo y Yo soy la columna que Sansón no podía aplastar.
Yo soy el anónimo autor de un libro con el precio desconocido. Yo soy la luz de la calle en un lugar sin transeúnte. Discusión sobre el uso de Sin embargo,? Yo soy la sabiduría de mis antepasados de renombre y Yo soy el camino que pocos hombres se atreven con calma
Yo soy la novela del escritor desconocidos.Yo soy el intelecto de la sociedad olvidadoSin embargo, ...I am a resonar la cadencia de valorVoy a inspirar a una república sin límites

HOLLOW

Changing the radio’s frequency
The wave in shift, the sound in grief
The melody seems to be drifting away
Nostalgic, melodramatic, melancholic
Blinking the tired mirror of my face
Cheeks dripping wet, rain gushing forth
Endless, timeless, uncertain
Curled up like a babyLocking all the senses
No! Away with the light!
See nothing but the blank sun
The cold box that awaits me
Owns the ticket to a dream
An abstract hue, a pensive stone
There the script of birth and the last of my own

Melancholy silently breathe on me
But death owns me

*i did this poem out of sudden grief. The title expressed how i feel.*

lss

What Hurts The Most lyrics
Songwriters: Steele, Jeffrey; Robson, Steve;

I can take the rain on the roof of this empty house
That don't bother me
I can take a few tears now and then and just let ?em out

I'm not afraid to cry every once in a while even though
Goin' on with you gone still upsets me
There are days every now and again I pretend I'm okay
But that's not what gets me

What hurts the most
Was being so close
And havin' so much to say
And watchin' you walk away

And never knowin'
What could've been
And not seein' that lovin' you
Is what I was tryin' to do

It's hard to deal with the pain of losin' you everywhere I go
But I'm doin' it
It's hard to force that smile when I see our old friends and I'm alone
Still harder gettin' up, gettin' dressed, livin' with this regret
But I know if I could do it over
I would trade, give away all the words that I saved in my heart
That I left unspoken

For a Friend I’ve Never Met and Will Never Have

I was a child
with a broken toy
I had no playmate to catch the ball
I hid the scar from the morning rush
I carried the pain until my cherished dawn

I struggled…everyday…
every hour of my every second
I wanted to hide
I wanted to cry
I prayed and summon
Free me from this dejection
Cover my frustration
Take me out of my depression.
I pray for peace…
Please. Take me.

I left the realm of confusion
I besiege the darkness of my world
I swallowed her tear and his pain
I caught my breath for one last second
Now… I’m at peace. Eternally.

Isang Panawagan

Nagsisimula ang bawat pagbabago sa taos-pusong pagmulat.
Umuusbong ang kasalukuyan sa tuwing binigyang-halaga ang nakaraan para sa isang matuwid at matiwasay na hinaharap.
Nagkakakulay ang ipinaglalaban kung may tugmang pang-unawa sa pulso at tibok ng mundong iniinugan ng masang iyong kinabibilangan.

Kabataan, kasama ka sa numero.
Kasama ka sa sirkulo.
Kasama ka sa karamihan.
Kailangan ka ng bayan.

Hindi mo maaaring ipagpaliban ang isang desisyong tuwirang maghihimpil sa’yo sa lunduyan ng wasto at makatarungang simula.

Hindi mo maaaring ikibit ang iyong balikat dahil sa maling persepsyon na wala ng pagbabagong magaganap, dahil ikaw mismo ang pagbabagong matagal ng hinahanap ng Bayan. Tandaan mong ang iyong pagkamulat ay matagal na Niyang nais. Ang iyong pagmulat ang tanging patalim na kikitil sa makasariling pag-iral ng mga taong nagsasamantala sa kahinaan ng iba. Ang iyong pagmulat ang susi upang labanan ang mga taong tila ba ang tingin sa kanilang mga sarili ay panginoong walang hanggan ang hininga. Mga taong tahasang kumakalimot na sa sarili nilang mortalidad at walang awang nagpapasasa sa yamang ni minsan nama’y hindi sumapat sa kanila.

Makialam ka, gaya ng ginawang pakikialam ng mga bayaning nauna sa’yo.Makisangkot ka, gaya ng pakikisangkot ng di-iilang taong nagbuwis ng buhay para sa kapakanan mo.

Huwag mong iikot lamang sa panandaliang ligayang bunga ng selpon, laptop, at iPod ang bawat araw na inilalagi mo sa mundong ito. Huwag mong isawalang-bahala ang nangyayari sa paligid mo at manatiling sa facebook, twitter at friendster lamang updated ang kaisipan mo. Oo, mahalaga ang teknolohiya. Bahagi din sila ng paglago. Ngunit pansinin mo rin ang umaalmang kasawian ng mga tao sa paligid mo. Tunghayan mo ang reyalidad sa kapaligiran mo. Huwag ang puro huwad na pagporma at pagyayabang ng mga latest fashion statement ng merkado mula paa hanggang ulo ang pagkahumalingan mo. Walang masamang sumabay sa uso. Ang masama ay kung lumalaki kang tuod, bingi at walang kibo.

Hindi lamang sa paghingi (at kadalasan pa nga’y pag- kickback) ng baon, pagpasok sa eskwela, pagkuha ng quiz, pagdefend ng thesis at pagtanggap ng pinakahihintay na diploma umiikot ang buhay nating mga estudyante at kabataan. Sayang naman ang bawat hiningang nagmumula sa’yo. Sayang naman ang pagkabilang sa’yo bilang kabataan kung mismong iyong karapatan ay di mo bibigyan ng tamang paggalang.

Mag-aral ka.
Palawakin mo ang iyong kaisipan.
Pagyamanin mo ang iyong karanasan.
Payabungin mo ang iyong kakayahan.

Huwag mong isilid sa apat na sulok ng silid-aralan ang iyong nalalaman. Lumabas ka at makialam. At maniwala ka na sa bawat pakikialam ay binibigyan mo ng pagkakataong mabuhay sa isang lipunang makatarungan at makatao ang henerasyong susunod sa’yo –ang henerasyon ng mga magiging anak mo.

Lumabas ka at ipakita mong may saysay ang pagluwal sa’yo sa mundong ito. Lumaban ka kung kinakailangan. Tandaan mong hindi pagiging subersibo o matigas ang ulo ang pagtatanggol sa karapatan at pagsigaw ng sa tingin mo’y mga makatwirang katotohan.

Hindi ka ipinanganak upang maging pipi sa mga pang-aapi, maging bingi sa mga hikbi at maging bulag sa tunay na kalagayan ng iyong kapwa. Mas mainam pa ang mamatay ng may ipinaglalaban kaysa manatiling buhay na bahag ang buntot at ignorante sa katotohanan.

Sa tuwing binubuksan mo ang telebisyon, napapanood mo ba ang mga batang milya-milya ang nilalakad ng nakatapak para lamang makapasok sa paaralan nilang isang bagyo na lang yata ang kulang para tuluyan ng bumigay ang pundasyon? Kung tutuusin, maswerte ka hindi ba?
Sa tuwing nagbabasa ka ng pahayagan, nakikita mo ba ang patuloy na pananamantala ng mga panginoong maylupa sa mga magsasaka at uring manggagawa? Nasisiyasat mo ba ang kabi-kabilang katiwalian? Ang samut-saring nakawan? Ang malawakang pangangamkam? Bago mo pagnakawan ang iyong sariling magulang sa pamamagitan ng iba’t-ibang pakulo tungkol sa matrikula at iba pang gastusin sa paaralan, bakit di mo subukang isipin ang mga taong ni minsan ay di man lang nakatuntong ng grade one dahil sa kahirapan? Naisip mo ba at naitanong sa iyong sarili na hindi kaya ang mga taktikang ginagamit mo sa panlilinlang sa iyong magulang ay naging taktika rin ng mga pulitikong walang alam kundi katiwalian?

Sa tuwing magbubukas ka ng radyo, naririnig mo ba ang nakababahalang kalugmukan ng bansa sa kabi-kabilang mga utang? Huwag lamang ang iyong baon sa araw-araw ang iyong bilangin. Matuto ka ring tumingin sa statistics ng mga taong walang kinakain.

Patuloy ang pagtaas ng mga bilihin at kaalinsabay nito ay ang patuloy na pagdami ng mga bilang ng namamatay sa gutom. Habang sarap na sarap ka sa kanin ninyong Super Angelica, bakit di mo subukang tikman kahit minsan ang NFA rice at lasapin mo hindi lamang ang pagod at pawis ng mga magsasaka kundi maging ang hirap sa pagpila ng karaniwang tao kapalit ang ilang kilo nito?

Sa tuwing excited ka sa mga mall-getaway at movie marathon ninyong magkakabarkada, bakit di mo subukang magsuot ng basahan at kumatok sa bintana ng mga sasakyan ng sa gayon ay maramdaman mo kahit kaunti kung ano ang pakiramdam ng isang busabos at pinandidirihan? Sa tuwing mag-uubos ka ng baong pinaghirapan ng mga magulang mo sa paglalaro ng Dota o di kaya’y pagtambay sa labas ng paaralan para manigarilyo, bakit di mo subukang gutumin muna ang sarili sa loob ng maghapon para kahit minsan man lamang ay mabigyan ng hustisya ang paglustay mo ng pera ng iyong magulang at ng maramdaman mo ang matagal ng pakiramdam ng mga batang buong maghapong nasa lansangan sa halip na nasa paaralan?

Kung ang mga pangyayari sa labas ng iyong tahanan ay tinuturing mong pawang mga pangkaraniwang eksena na lamang, malamang kabilang ka sa grupong tinatawag kong Apatetiko Ako na may mottong “wala akong pakialam sa inyo, basta ako masaya sa buhay ko.”

Kabataan, huwag kang umupo lang at hayaang lumipas ang mga araw sa kalendaryo habang maraming Pilipino ang nagnanais ng pagbabago. Ikaw ang magsisilbing batingaw na gigising sa tulog-mantikang gobyerno. Ikaw at ikaw lang ang sasagot sa mga tanong mong may kinalaman sa pag-iral mo bilang Pilipino.

Wika nga ni Lualhati Bautista sa Bata, bata…Pa’no ka Ginawa?, “Habang lumalaki kayo, hindi ba dumadami ang mga tanong n’yo sa isip? Wala, wala namang masamang tanong. Ang mayroon lang ay palaiwas at sinungaling na mga sagot.”

Huwag nating hayaang malinlang muli ang bawat isa sa atin ng mga sinungaling at mapagkunwaring dakdak ng mga kandidato sa halalang darating. Masusi nating pag-aralan ang bawat plataporma at haing plano ng bawat isa sa kanila.


Tandaan mo, isang boto lang yan.
Isang botong bibilangin at uukit ng kasaysayan.
Isang botong magiging kasangkapan upang muling dumaloy ang demokrasayang pinapatay sa kasalukukyan.

Sa simpleng pagsulat ng mga pangalang sa tingin nati’y may karapatang mamuno sa sugatang bayan, binibigyan natin ng kapangyarihan ang ating mga sarili na baguhin ang pahina ng mga susunod na kabanata sa loob at labas ng Malacañang.


Muli ay sasabihin ko, “Kabataan…
kasama ka sa numero.
Kasama ka sa sirkulo.
Kasama ka sa karamihan.
Kailangan ka ng bayan.”