Pagtakas. Pag-iwas. Paglaya

Naisip mo na rin bang magpakamatay?

Naitanong mo na ba sa sarili mo kung masakit nga ba sa lalamunan ang Muriatic Acid? O kung lalawit nga ba ang dila mo sa paghigpit ng lubid? Maganda ka pa kayang tingnan sa iyong kabaong kung sakaling pagtihulog sa ika-pitong palapag ang makababasag ng bungo mo? O di kaya’y bigyang tuldok ng balang kriminal ang pintig ng iyong puso?

Aray! Kaysakit nga siguro. Pero ano ba naman ang sakit ng mga paraang ito kumpara sa pait at pighati sa loob ng mundong ginagalawan mo.

Ilang segundo…

Ilang minuto…

pagkatapos…

blanko.

Pagtakas. Pag-iwas. Paglaya.

Sino nga ba ang ayaw lumaya? Ang pagtakas ang pinakamainam na estado matapos ang dagok at sakit na damdam ng pagkatao. Ang pag-iwas sa ibinabatong putik ay sadyang mainam din na paraan. Ang paglaya mula sa walang katulad na pait ng luha ang hangad ng bawat nilalang. Saad nga ng isang awit ng bayan, “Ibon mang may layang lumipad, kulungin mo at umiiyak”…

Siyanga.

Sa tindi ng dahas ng mapag-imbot mong paligid, nunukal ng kusa sa puso mo ang kagustuhang makaalpas. Ang kaibuturan ng puso, kapag pumalaot sa pinakamalamig na lungkot ay kayang magnais na huminto sa pagtibok. At sa puntong ito magsisimula ang pagwawakas ng iyong pag-iral ngunit siyang magiging dahilan ng walang hanggang hirap ng kalooban ng iyong mga iiwanan.

Sabi nila, ang buhay ay isang gulong. Minsan masaya, minsan malungkot. Ang ilan nama’y naniniwalang ang buhay ay parang rosaryong kay haba at puno ng misteryo. Samantalang ang ila’y tila naniniwalang ang buhay ay nakabatay sa awa ng Poong dinadasalan mo.

Makailang beses mong nilabanan ang dyablo ng iyong nakaraan. Ilang ulit kang nagpumiglas na huwag masaling ng kirot at pagdaramdam. Umalpas ka at pumiglas ngunit wala ng natitirang lakas. Hinugot at inubos na ng kawalan pati na ang huli mong pahimakas.

Ang pagkitil ay labag sa mata ng Diyos ayon sa ikalimang utos. Ngunit ang masakit na paghamon sa iyong katinuan ng tila-impyernong mundo mo ang siyang unang hakbang tungo sa inaakalang panandaliang pagtakas. Sa pagkagapos ng bisig sa tanikalang masakit, nunuot sa iyong katauhan ang katagang “Tama na. Ayoko na. Nais ko ng lumaya.” Malilimot ng katiting na konsensya ang katwirang eklesyal na nagsasabing sa “mainit na pugon” magpapatuloy ang iyong kalbaryo. Malilimot ng pira-pirasong puso ang katwirang mayroon pa… mayroon pang pag-asa…

At sa huli, sa marmol mong lapida na sinlamig ng bawat gabing pagluha ng iyong Ama masusulat ang dalawang petsang ikaw at ikaw lamang ang may akda. Mauukit ang petsa ng iyong unang pagngiti sa Haring araw at ang huling pagpikit sa gimbal na liwanag. At sa pagitan ng dalawang petsang iyon ay ang isang maliit na guhit na piping saksi sa buhay na minsan mong itinangi.

Pagtakas. Pag-iwas. Paglaya

Ang paraan ay marami ngunit ang hantunga’y mananatili.

pain

Void.

Reluctance.

Afraid.

Excruciating.

Throbbing.

Breaking.

Abyss.

Pieces.

Empty.

Reprieve me.

Pain.

Console me.

LUNA

She wonders about stars so little

And the moon so alone

And at daytime she looked again

Then, right then she sees no more

She sings, and oh she smiles

She cuddles her breath

And wave, and sigh

The flowers she weave

In the tears she keep… slowly…gently…died

There, oh the moon, it speaks to her

Like a father gently dying at ease

Look! Its face tremble and grieve

Because she, she lost forever..And gone

Her identity she locks in peace

There, the smiles mock the fear

There, the calmness takes the tear

Her sanity…she left in abyss

Goodbye oh moon, her only friend

The serenity of dusk will set you free

Above! There in heaven, she will be

Cuddling the dawn, seek another she…very soon.

yo soy

Yo soy el cielo que está cambiando su tonalidad. Yo soy el lienzo que está besando el nuevo pincel. Sin embargo,? Yo soy Napoleón, que no conoce de Waterloo y Yo soy la columna que Sansón no podía aplastar.
Yo soy el anónimo autor de un libro con el precio desconocido. Yo soy la luz de la calle en un lugar sin transeúnte. Discusión sobre el uso de Sin embargo,? Yo soy la sabiduría de mis antepasados de renombre y Yo soy el camino que pocos hombres se atreven con calma
Yo soy la novela del escritor desconocidos.Yo soy el intelecto de la sociedad olvidadoSin embargo, ...I am a resonar la cadencia de valorVoy a inspirar a una república sin límites

HOLLOW

Changing the radio’s frequency
The wave in shift, the sound in grief
The melody seems to be drifting away
Nostalgic, melodramatic, melancholic
Blinking the tired mirror of my face
Cheeks dripping wet, rain gushing forth
Endless, timeless, uncertain
Curled up like a babyLocking all the senses
No! Away with the light!
See nothing but the blank sun
The cold box that awaits me
Owns the ticket to a dream
An abstract hue, a pensive stone
There the script of birth and the last of my own

Melancholy silently breathe on me
But death owns me

*i did this poem out of sudden grief. The title expressed how i feel.*

lss

What Hurts The Most lyrics
Songwriters: Steele, Jeffrey; Robson, Steve;

I can take the rain on the roof of this empty house
That don't bother me
I can take a few tears now and then and just let ?em out

I'm not afraid to cry every once in a while even though
Goin' on with you gone still upsets me
There are days every now and again I pretend I'm okay
But that's not what gets me

What hurts the most
Was being so close
And havin' so much to say
And watchin' you walk away

And never knowin'
What could've been
And not seein' that lovin' you
Is what I was tryin' to do

It's hard to deal with the pain of losin' you everywhere I go
But I'm doin' it
It's hard to force that smile when I see our old friends and I'm alone
Still harder gettin' up, gettin' dressed, livin' with this regret
But I know if I could do it over
I would trade, give away all the words that I saved in my heart
That I left unspoken

For a Friend I’ve Never Met and Will Never Have

I was a child
with a broken toy
I had no playmate to catch the ball
I hid the scar from the morning rush
I carried the pain until my cherished dawn

I struggled…everyday…
every hour of my every second
I wanted to hide
I wanted to cry
I prayed and summon
Free me from this dejection
Cover my frustration
Take me out of my depression.
I pray for peace…
Please. Take me.

I left the realm of confusion
I besiege the darkness of my world
I swallowed her tear and his pain
I caught my breath for one last second
Now… I’m at peace. Eternally.